دعاى ابوحمزه ثمالى


۱-إِلَهِی لاَ تُؤَدِّبْنِی بِعُقُوبَتِکَ وَ لاَ تَمْکُرْ بِی فِی حِیلَتِکَ مِنْ أَیْنَ لِیَ الْخَیْرُ یَا رَبِ‏
خدایا مرا به عقاب خود ادب مفرماو به مجازات عملم به مکر و به عقوبت ناگهانیت غافلگیر مکن اى خدا کجا خیرى توانم یافت

۲-وَ لاَ یُوجَدُ إِلاَّ مِنْ عِنْدِکَ وَ مِنْ أَیْنَ لِیَ النَّجَاهُ وَ لاَ تُسْتَطَاعُ إِلاَّ بِکَ‏
در صورتى که خیر جز پیش تو نیست و از کجا راه نجاتى خواهم جست و حال آنکه جز به لطف تو نجات میسر نیست

۳-لاَ الَّذِی أَحْسَنَ اسْتَغْنَى عَنْ عَوْنِکَ وَ رَحْمَتِکَ وَ لاَ الَّذِی أَسَاءَ وَ اجْتَرَأَ عَلَیْکَ‏
اى خدا نه آنکس که نیکوکار است از یارى تو و لطف و رحمتت مستغنى است و نه آنکه بدکار است و بر حکم تو بى‏باکى کرده

۴-بِکَ عَرَفْتُکَ وَ أَنْتَ دَلَلْتَنِی عَلَیْکَ وَ دَعَوْتَنِی إِلَیْکَ وَ لَوْ لاَ أَنْتَ لَمْ أَدْرِ مَا أَنْتَ‏
من تو را به تو شناختم و تو مرا بر وجود خود دلالت فرمودى و بسوى خود خواندى و اگر تو نبودى من نمى‏دانستم تو چیستى

۵-الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی أَدْعُوهُ فَیُجِیبُنِی وَ إِنْ کُنْتُ بَطِیئاً حِینَ یَدْعُونِی‏
ستایش خداى را که من او را مى‏خوانم و او اجابت مى‏کند و هر چند وقتى که او مرا مى‏خواند کندى و کاهلى مى‏کنم

۶-وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی وَکَلَنِی إِلَیْهِ فَأَکْرَمَنِی وَ لَمْ یَکِلْنِی إِلَى النَّاسِ فَیُهِینُونِی‏
ستایش خداى را که کار مرا به حضرتش واگذاشت و گرامیم داشت و به غیرش وانگذاشت تا خوارم گرداند

۷-وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی یَحْلُمُ عَنِّی حَتَّى کَأَنِّی لاَ ذَنْبَ لِی فَرَبِّی أَحْمَدُ شَیْ‏ءٍ عِنْدِی وَ أَحَقُّ بِحَمْدِی‏

و سپاس خداى را که از خطا و گناهانم حلم و بردبارى کرد چنانکه گویى گناهى از من سر نزده است پس خداى من پیشم محبوبترین موجود است و به حمد و ستایش من او را سزاوارتر از همه عالم است‏

۸-وَ أَنَّ الرَّاحِلَ إِلَیْکَ قَرِیبُ الْمَسَافَهِ وَ أَنَّکَ لاَ تَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِکَ إِلاَّ أَنْ تَحْجُبَهُمُ الْأَعْمَالُ (الْآمَالُ) دُونَکَ‏

و هر که بسوى تو سفر کند راهش بسیار نزدیک و تو از نظر بصیرت خلق پنهان نیستى جز آنکه آمال و آرزوهایى که به غیر تو دارند حجاب آنها از شهود جمالت گردیده است

۹-مَعْرِفَتِی یَا مَوْلاَیَ دَلِیلِی (دَلَّتْنِی) عَلَیْکَ وَ حُبِّی لَکَ شَفِیعِی إِلَیْکَ‏
معرفتم به تو اى مولاى من دلیل و رهبر من بسوى توست و محبتم نزد حضرتت واسطه و شفیع من است

۱۰-وَ أَنَا وَاثِقٌ مِنْ دَلِیلِی بِدَلاَلَتِکَ وَ سَاکِنٌ مِنْ شَفِیعِی إِلَى شَفَاعَتِکَ‏
و من از دلیل خود چون تو راهنماى منى مطمئنم و از شفیعم چون تو مى‏پذیرى دلم آرام است

۱۱-أَدْعُوکَ یَا سَیِّدِی بِلِسَانٍ قَدْ أَخْرَسَهُ ذَنْبُهُ رَبِّ أُنَاجِیکَ بِقَلْبٍ قَدْ أَوْبَقَهُ جُرْمُهُ‏
اى سید من تو را مى‏خوانم به زبانى که از فرط گناه لال گردیده اى پروردگار با تو راز و نیاز مى‏کنم با دلى که از کثرت جرم به وادى هلاکت در افتاده

۱۲-أَدْعُوکَ یَا رَبِّ رَاهِباً رَاغِباً رَاجِیاً خَائِفاً إِذَا رَأَیْتُ مَوْلاَیَ ذُنُوبِی فَزِعْتُ‏
اى خدا تو را میخوانم با دلى که هراسان و ترسان است از قهر تو و امیدوار به کرم توست چون به گناهان خود من مى‏نگرم زار مى‏نالم

۱۳-وَ إِذَا رَأَیْتُ کَرَمَکَ طَمِعْتُ فَإِنْ عَفَوْتَ (غَفَرْتَ) فَخَیْرُ رَاحِمٍ وَ إِنْ عَذَّبْتَ فَغَیْرُ ظَالِمٍ‏
و چون به کرم بى‏پایان تو نظر مى‏کنم امیدوار مى‏گردم پس اگر مرا ببخشى رواست که تو بهترین مهربانى و اگر عذاب کنى ستم نکرده‏اى

۱۴-یَا خَیْرَ مَنْ دَعَاهُ دَاعٍ وَ أَفْضَلَ مَنْ رَجَاهُ رَاجٍ‏
اى بهترین کسى که اهل دعا به درگاهش رو آورند و نیکوتر شخصى که امیدواران بر او عرض نیاز کنند

۱۵-وَ مَا أَنَا یَا رَبِّ وَ مَا خَطَرِی هَبْنِی بِفَضْلِکَ وَ تَصَدَّقْ عَلَیَّ بِعَفْوِکَ‏
و من ذره ناچیز اى خدا کیستم مرا به فضل و کرمت ببخش و به عفو و رحمتت بر من منت گذار

۱۶-أَیْ رَبِّ جَلِّلْنِی بِسَتْرِکَ وَ اعْفُ عَنْ تَوْبِیخِی بِکَرَمِ وَجْهِکَ‏
اى پروردگار من کردار زشتم در پرده دار و از گناهانم به بزرگوارى ذاتت درگذر

۱۷-فَلَوِ اطَّلَعَ الْیَوْمَ عَلَى ذَنْبِی غَیْرُکَ مَا فَعَلْتُهُ وَ لَوْ خِفْتُ تَعْجِیلَ الْعُقُوبَهِ لاَجْتَنَبْتُهُ‏
اگر بر گناهم کسى غیر از تو آگاه مى‏شد البته آن گنه نمى‏کردم و اگر از تعجیل مى‏ترسیدم هم از خطا اجتناب مى‏نمودم.

۱۸-فَلَکَ الْحَمْدُ عَلَى حِلْمِکَ بَعْدَ عِلْمِکَ وَ عَلَى عَفْوِکَ بَعْدَ قُدْرَتِکَ‏
پس ستایش تو را مى‏کنم بر مقام حلمت بعد از علم ازلیت و بر صفت عفوت پس از قدرت کاملت

۱۹-أَیْنَ سَتْرُکَ الْجَمِیلُ أَیْنَ عَفْوُکَ الْجَلِیلُ أَیْنَ فَرَجُکَ الْقَرِیبُ أَیْنَ غِیَاثُکَ السَّرِیعُ‏
کجاست پرده پوشى عظیم تو کجاست عفو بزرگوارانه تو کجاست گشایش نزدیک تو کجاست فریادرسى سریع تو

۲۰-تُبْدِئُ بِالْإِحْسَانِ نِعَماً وَ تَعْفُو عَنِ الذَّنْبِ کَرَماً
هم اول با خلق احسان مى‏کنى هم به کرمت از گناهانشان مى‏گذرى

۲۱-فَمَا نَدْرِی مَا نَشْکُرُ أَ جَمِیلَ مَا تَنْشُرُ أَمْ قَبِیحَ مَا تَسْتُرُ
نمى‏دانم شکر کدام را بجاى آرم آیا شکر نیکیهایى که از من معروف کردى یا زشتیهایى که پرده پوشى نمودى

۲۲-فَوَ عِزَّتِکَ یَا سَیِّدِی لَوْ نَهَرْتَنِی (انْتَهَرْتَنِی) مَا بَرِحْتُ مِنْ بَابِکَ وَ لاَ کَفَفْتُ عَنْ تَمَلُّقِکَ‏

بارى قسم به مقام عزت و بزرگیت اى سید من که اگر مرا از درگاهت برانى هرگزز از این در به جایى نمى‏روم و از تملق و التماس به حضرتت دست برنمى‏دارم

۲۳-یَا رَبِّ هَذَا مَقَامُ مَنْ لاَذَ بِکَ وَ اسْتَجَارَ بِکَرَمِکَ وَ أَلِفَ إِحْسَانَکَ وَ نِعَمَکَ‏
اى خدا این است مقام آنکس که به درگاه تو روى آورده و به لطف و کرمت پناه جسته و با نعم و احسانت الفت گرفته

۲۴-أَنْتَ إِلَهِی أَوْسَعُ فَضْلاً وَ أَعْظَمُ حِلْماً مِنْ أَنْ تُقَایِسَنِی بِفِعْلِی وَ خَطِیئَتِی‏
اى خداى من فضل وسیع بى‏پایان و حلم عظیم بى‏انتهایت برتر از آن است که مرا با فعل من و گناه من مقایسه نمایى

۲۵-اللَّهُمَّ تُبْ عَلَیَّ حَتَّى لاَ أَعْصِیَکَ‏
اى خدا حال توبه‏اى به من عطا کن که دیگر هرگز معصیت نکنم

۲۶-سَیِّدِی أَنَا الصَّغِیرُ الَّذِی رَبَّیْتَهُ وَ أَنَا الْجَاهِلُ الَّذِی عَلَّمْتَهُ‏
اى سید من من آن طفل صغیرم که توام پرورانیدى و آن نادانم که توام دانش بخشیدى

۲۷-أَنَا الَّذِی عَلَى سَیِّدِهِ اجْتَرَى أَنَا الَّذِی عَصَیْتُ جَبَّارَ السَّمَاءِ
منم آن بنده‏اى که بر مولاى خود جرأت و جسارت نموده منم آنکه خداى جبار آسمان را نافرمانى کرده

۲۸-أَنَا الَّذِی أَعْطَیْتُ عَلَى مَعَاصِی الْجَلِیلِ (الْمَعَاصِی جَلِیلَ) الرُّشَا أَنَا الَّذِی حِینَ بُشِّرْتُ بِهَا خَرَجْتُ إِلَیْهَا أَسْعَى‏

من آن کسم که بر معصیتهاى بزرگ رشوه داده من آن کسم که هنگامى که مژده پیش آمد گناهى به او دادند بسوى آن گناه شتابان مى‏رفت

۲۹-وَ قَدْ نَزَلْتُ مَنْزِلَهَ الْآیِسِینَ مِنْ خَیْرِی (حَیَاتِی) فَمَنْ یَکُونُ أَسْوَأَ حَالاً مِنِّی‏
و اینک به جایى رسیده‏ام که از خوبى و اصلاح نفس خود به کلى ناامیدم‏پس از من بدحال و سیه روزگارتر کیست

۳۰-إِنْ أَنَا نُقِلْتُ عَلَى مِثْلِ حَالِی إِلَى قَبْرِی (قَبْرٍ) لَمْ أُمَهِّدْهُ لرَقْدَتِی وَ لَمْ أَفْرُشْهُ بِالْعَمَلِ الصَّالِحِ لِضَجْعَتِی‏

واى اگر من با چنین حال منتقل شوم به جانب قبرى که براى خوابگاه خود مهیا نکرده و با عمل صالح فرش در آن بستر نگستردم

۳۱-وَ مَا لِی لاَ أَبْکِی وَ لاَ أَدْرِی إِلَى مَا یَکُونُ مَصِیرِی‏
و چرا نگریم در صورتى که نمى‏دانم مصیرم تا کجاست

۳۲-وَ أَرَى نَفْسِی تُخَادِعُنِی وَ أَیَّامِی تُخَاتِلُنِی وَ قَدْ خَفَقَتْ عِنْدَ (فَوْقَ) رَأْسِی أَجْنِحَهُ الْمَوْتِ‏

و اکنون مى‏بینم که نفس با من خدعه مى‏کند و روزگار با من مکر مى‏ورزد در حالى که عقاب مرگ بر سرم پر و بال گشوده است

۳۳-فَمَا لِی لاَ أَبْکِی أَبْکِی لِخُرُوجِ نَفْسِی أَبْکِی لِظُلْمَهِ قَبْرِی أَبْکِی لِضِیقِ لَحْدِی أَبْکِی لِسُؤَالِ مُنْکَرٍ وَ نَکِیرٍ إِیَّایَ‏

پس چرا نگریم مى‏گریم بر جان دادنم مى‏گریم بر تاریکى قبرم مى‏گریم بر تنگى جاى ابدى خودم مى‏گریم براى سؤال منکر و نکیر

۳۴-أَبْکِی لِخُرُوجِی مِنْ قَبْرِی عُرْیَاناً ذَلِیلاً حَامِلاً ثِقْلِی عَلَى ظَهْرِی‏
بر آن حالتى که از قبر برهنه و خوار و ذلیل بیرون آمده و بار سنگین اعمالم را بر پشت گرفته‏ام مى‏گریم

۳۵-وَ إِلَیْکَ تَأْمِیلِی وَ قَدْ سَاقَنِی إِلَیْکَ أَمَلِی‏

آرزویم به تو منتهى است و امید من مرا به درگاه تو مى‏کشد

۳۶-إِلَهِی ارْحَمْنِی إِذَا انْقَطَعَتْ حُجَّتِی وَ کَلَّ عَنْ جَوَابِکَ لِسَانِی وَ طَاشَ عِنْدَ سُؤَالِکَ إِیَّایَ لُبِّی‏

اى خدا در آن هنگام که حجتم قطع مى‏شود و زبانم از جوابت لال و عقل و هوشم مضطرب مى‏گردد در آن حال بر من ترحم فرما

۳۷-فَلاَ تُحْرِقْنِی بِالنَّارِ وَ أَنْتَ مَوْضِعُ أَمَلِی وَ لاَ تُسْکِنِّی الْهَاوِیَهَ فَإِنَّکَ قُرَّهُ عَیْنِی‏
مرا به آتش (قهرت) مسوزان که تو محل امیدوارى منى و در هاویه دوزخم جاى مده که تو روشنى چشمم و نشاط قلب منى

۳۸- ارْحَمْ فِی هَذِهِ الدُّنْیَا غُرْبَتِی‏
خدا در این دنیا به حال غربتم رحم کن

۴۹-وَ اغْفِرْ لِی مَا خَفِیَ عَلَى الْآدَمِیِّینَ مِنْ عَمَلِی وَ أَدِمْ لِی مَا بِهِ سَتَرْتَنِی‏
و گناهانى را که از چشم مردم پنهان است بر من ببخش و لطفى که به آن گناهم را مستور کرده‏اى برقرار دار

۴۰-وَ ارْحَمْنِی صَرِیعاً عَلَى الْفِرَاشِ تُقَلِّبُنِی أَیْدِی أَحِبَّتِی‏
باز هم ترحم کن آنگاه که در بستر مرگ افتاده‏ام و قادر بر حرکت نیستم و دست دوستان مرا حرکت مى‏دهد

۴۱-وَ تَفَضَّلْ عَلَیَّ مَمْدُوداً عَلَى الْمُغْتَسَلِ یُقَلِّبُنِی (یُغَسِّلُنِی) صَالِحُ جِیرَتِی‏
و تفضل فرما آنگاه که در وقت غسل دادن دست همسایگان صالح به راست و چپم مى‏گرداند

۴۲-وَ تَحَنَّنْ عَلَیَّ مَحْمُولاً قَدْ تَنَاوَلَ الْأَقْرِبَاءُ أَطْرَافَ جَنَازَتِی وَ جُدْ عَلَیَّ مَنْقُولاً قَدْ نَزَلْتُ بِکَ وَحِیداً فِی حُفْرَتِی‏

و لطف و مهربانى کن‏آنگاه که خویشانم اطراف جنازه‏ام را برگرفته‏اند و آنگاه که از این جهان رخت بر بستم و در قبر بر حضرتت غریب و تنها وارد شدم

۴۳-وَ ارْحَمْ فِی ذَلِکَ الْبَیْتِ الْجَدِیدِ غُرْبَتِی حَتَّى لاَ أَسْتَأْنِسَ بِغَیْرِکَ‏
بر من ببخش و در آن منزل تازه بر غربتم ترحم فرما تا آنجا هم انس و الفت به غیر تو نگیرم

۴۴-وَ إِلَى مَنِ الْفِرَارُ مِنَ الذُّنُوبِ إِذَا انْقَضَى أَجَلِی سَیِّدِی لاَ تُعَذِّبْنِی وَ أَنَا أَرْجُوکَ‏
و بسوى که از گناهانم آنگاه که اجلم فرا رسد توانم گریخت اى آقاى من مرا عذاب مکن چرا که به تو امیدوارم

۴۵-سَیِّدِی عَبْدُکَ بِبَابِکَ أَقَامَتْهُ الْخَصَاصَهُ بَیْنَ یَدَیْکَ یَقْرَعُ بَابَ إِحْسَانِکَ بِدُعَائِهِ‏
اى آقاى من بنده مسکین تو رافقر و بیچارگی به درگاه کرم تو باز داشته و حلقه بر در احسانت به دعا مى‏زند

۴۶-إِلَهِی إِنْ أَدْخَلْتَنِی النَّارَ فَفِی ذَلِکَ سُرُورُ عَدُوِّکَ وَ إِنْ أَدْخَلْتَنِی الْجَنَّهَ فَفِی ذَلِکَ سُرُورُ نَبِیِّکَ‏

اى خدا اگر مرا در آتش برى در این صورت دشمنت (شیطان) شاد مى‏شود و اگر در بهشت برى پیغمبرت شاد خواهد شد

۴۷-وَ أَنَا وَ اللَّهِ أَعْلَمُ أَنَّ سُرُورَ نَبِیِّکَ أَحَبُّ إِلَیْکَ مِنْ سُرُورِ عَدُوِّکَ‏
و من قسم به خدا یقین دارم که تو سرور پیغمبرت را از سرور دشمنت به مراتب بیشتر دوست داری .